Stara sztuka oddychania / 17o72o19 n.d.

 

Stara sztuka oddychania

Jak zwykla ratuje mi życie

Oczywiście można oddychać bezwiednie

Tak jak można bezwiednie egzystować

Spędzać czas to zupełnie co innego

Niż zanurzyć się w rozkoszy chwili

Ja i wszechświat -spotykają się dwie nieskończone pełnie

Nie są różne; stanowimy jedność

Goszczę jego nieskończoną wielkość

A on moją mikroskopijność

Wszechświat pełen tajemnic cały mieści się we mnie

Jego Kosmiczny Majestat uważa żeby mnie nie rozdeptać

Jest łaskawy- wiem o tym

Czuję się bezpiecznie

Mój wdech to jego wydech

Oddychamy wymieniając powietrze

 

 

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.