nieśmiertelność nosi śmiertelne ubranie

poetå jest ten kto najbardziej cierpi widzåc prozę
musiałby umrzeć być może
jeśli nie przetworzy
swoich wrażeń w poezje
to przymus żeby wzlecieć

ciało to podświadomość
egzystencja to umysł-osobowość
świadomość usiłuje rozświetlić je obie
lub wychodzåc poza
wszystko w jedno łåczyć

sklejam swój świat
zawsze tak jest
że egzystencja rozpada się we fragmentach
a osobowość za swojå ciågłość
płaci chorobå i mekå
życie-duch-świadomość
to jest zupełnie coś innego
trwa wiecznie nie rodzi się nie umiera
samo jest niewidzialne
i tylko po przejawach rozpoznać je można
jak światło będåc niewidzialne
z mroku świat wyłania
świadomość niewidzialna jest tak samo
a tu jest tyle spraw do załatwienia
egzystencja wtłoczona w ramy systemu
egzystencja pożera osobowość
osobowość egzystuje przez to że umiera
żywi się umieraniem inaczej jej nie ma
taki jest mechanizm
ciało pożarte jest przez podświadomość
nieśmiertelność nosi śmiertelne cielesne ubranie
ale ubranie niciå świadomości jest utkane
duch śni że jest ciałem
energia sni że jest materiå
bóg śni że jest człowiekiem
śni mu się że nie śni

proza jest poezjå

Reklamy