Nie ma poezji w prozie codzienności

 

Nie ma poezji w prozie codzienności

Choć wszystko jest poezjå

Zapomnieć o poezji

To zapomnieć o sobie

Strach zabija powoli

Mimo że strach nie istnieje

Dlatego że nie istnieje

Zatapia w otchłań nieistnienia

Wszystko co żywe

Nie ma w śmierci poezji

Już prędzej w umieraniu jest poezja

Tam skåd życie uchodzi

Jest tylko czarna pustka

A nawet pustki nie ma

Tylko nuda

Odnaleźć w codzienności poezję

To odnaleźć siebie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s